Mascotas?

Un gato, un can, unha tartaruga, un paxariño ou, mesmo, uns peixiños. So son animais.
Un gato, un gato sinte, eu creo que sinte. Se tes un gato pois, bueno, enche todo de pelos pero se o dono está disposto a aguantalos, pois todo perfecto, o de menos e o sentir do gato.
Un can, se temos un can, xa cambia a cousa, amais de pelos pode mordernos o sofá, pero bueno, para metelo nun piso non está ben, pero podería ser, aínda que se ladra pode molestar aos veciños, mais ben molesta, pero bueno... como os cans non sinten... non hai problema.
E se é una tartaruga, metida toda a sua vida nun acuario de medio metro cuadrado... menos mal que as tartarugas non sinten... ademais non molestan aos veciños... unha sorte...
Un paxariño tampouco sinte, vaia que o metemos nunha gaiola e dámoslle todo o que necesita e alí canta... está tan bén, que non se sinte tan ben porque non sinte..., o que decía, está tan ben que se o sacamos da gaiola non sabe vivir e mesmo morrerá de fame porque non sabe buscar a súa comida....
Ou, para rematar, uns peixiños en tres litros de auga... tampouco sinten... non fan ruído, e alegran as visitas... Estes se os soltamos quizais morran comidos por depredadores porque non saberán sequera escapar. Non coñecen a loita pola supervivencia...
Pos si, eu creo que sí que todos eles sinten, os que non sentimos somos os humanos, que como decía o outro... por qué le zurras ao can? Porque é meu e se quero mátoo! Poderosa razón...
Ansias de posesión e de poder, pero pouca sensibilidade, que non somos capaces de entender que cada ser vivo, xa non animal, cada ser vivo, digo, ten que vivir a súa vida, que so ten unha, coma nós, e ten dereito a vivila en liberdade... xa decía no seu día o famoso Che... mais vale morrer de pé que vivir sempre axeonllado.

Equilibrio

Alguén me deu onte a nova. Resulta que en Corea xuntan aos funcionarios separados para ver se se fan parellas para ter fillos.

A natalidade dese país está polo chan, quero decir que non nacen nenos nin de casualidade.

E en todo o mundo, Corea incluída, queremos que a xente teña menos enfermidades, queremos ser mais lonxevos, contaminar menos e divertirnos mais.

A vez somos conscentes de que hai fame no mundo, pero esto non importa, temos que ter mais fillos e os que morran de fame... pobriños, que lle imos facer. Éstes so de vez en cando nos acordamos deles e entón mandámoslles uns cartiños a unha ONG por aquelo da conciencia tranquila e xa está, xa quedamos conformes durante unha boa tempada.

Eu entendo que o que temos que facer e o contrario, temos que manter a poboación mundial nunhas cifras razonables, porque se queremos ter todo é imposible.

O planeta ten un límite para todo, para a contaminación e para a poboación.

E o equilibrio é moi fráxil e calquera cousa que desbordemos provocará, cando menos unha crise a nivel mundial.

E coa poboación pasa o mesmo, en vez de seguir aumentandoa mundialmente, deberiamos mantela e ter recursos para todos, xa que temos partes do planeta que está moi contaminada, noutras partes pasan fame, por certo, que pasan fame porque Occidente, onde pertencemos, queremos que a pasen, porque o problema non se soluciona mandándolle arroz, senón que temos que ensinalos a cultivalo.

Véxase o verxel que construiu nun medio hostil Vicente Ferrer.

Pois con mais poboación contaminaremos mais e pasaremos mais fame, xa que seremos mais a comer e, contaminaremos mais xa que necesitaremos mais explotacións agrícolas e gandeiras e destruir os pulmóns das poucas selvas que nos quedan.