Equilibrio

Alguén me deu onte a nova. Resulta que en Corea xuntan aos funcionarios separados para ver se se fan parellas para ter fillos.

A natalidade dese país está polo chan, quero decir que non nacen nenos nin de casualidade.

E en todo o mundo, Corea incluída, queremos que a xente teña menos enfermidades, queremos ser mais lonxevos, contaminar menos e divertirnos mais.

A vez somos conscentes de que hai fame no mundo, pero esto non importa, temos que ter mais fillos e os que morran de fame... pobriños, que lle imos facer. Éstes so de vez en cando nos acordamos deles e entón mandámoslles uns cartiños a unha ONG por aquelo da conciencia tranquila e xa está, xa quedamos conformes durante unha boa tempada.

Eu entendo que o que temos que facer e o contrario, temos que manter a poboación mundial nunhas cifras razonables, porque se queremos ter todo é imposible.

O planeta ten un límite para todo, para a contaminación e para a poboación.

E o equilibrio é moi fráxil e calquera cousa que desbordemos provocará, cando menos unha crise a nivel mundial.

E coa poboación pasa o mesmo, en vez de seguir aumentandoa mundialmente, deberiamos mantela e ter recursos para todos, xa que temos partes do planeta que está moi contaminada, noutras partes pasan fame, por certo, que pasan fame porque Occidente, onde pertencemos, queremos que a pasen, porque o problema non se soluciona mandándolle arroz, senón que temos que ensinalos a cultivalo.

Véxase o verxel que construiu nun medio hostil Vicente Ferrer.

Pois con mais poboación contaminaremos mais e pasaremos mais fame, xa que seremos mais a comer e, contaminaremos mais xa que necesitaremos mais explotacións agrícolas e gandeiras e destruir os pulmóns das poucas selvas que nos quedan.