O ano 1975 España, presionada polos intereses económicos e políticos de Estados Unidos de América e Francia cara Marrocos, abandoa á súa sorte ao pobo saharaui.
Arxelia déixalle unhas ducias de quilómetros cadrados para que se asenten tras a sinatura do plan de paz da ONU en 1991 lonxe dos seus asentamentos históricos e comprométese a que éste pobo decidira mediante un referendo se quere o dereito á autodeterminación.
Pasaron 37 anos dende que abanoamos este pobo e os políticos seguen mirando cara outro lado, polo que este ano os asistentes ao festival de cine que se celebra alí os últimos anos consensuaron o seguinte texto:
"Os invitados á novena edición do Festival Internacional de Cine do Sahara, despois de convivir unha semana con distintas familias do campo de refuxiados de Dajla, decidimos presentar este texto á sociedade civil. Sabemos que son centos os comunicados e manifestos redactados por esta causa ao longo dos anos. sabemos que son moitos os que cren que as palabras son cascas valeiras que leva o vento que que estes manifestos son un brinde ao sol destinados a non chegar a ningunga parte.
Sabemos que non son poucos os que cren que esta é unha causa perdida. Pero nós cremos distinto. Aprendemos dos saharauis que a dignidade non coñece prazos e que a loita pacífica deste pobo por voltar á súa terra non cesará ata que se lle devolva o que lles pertence por dereito.
Aprendemos das revoltas árabes que as palabras son chaves no motor da vontade e a vontade da xente unida pode tumbar réximes que parecían eternos.
Aprendemos que a vida dos pobos é máis longa que a dos disctadores que os oprimen. Por iso, se é necesario repetilo todo outra vez, repetirémolo outra vez, ou dúas, ou cen, ou mil ou as que sexan necesarias para prender na vontade da sociedade civil e mover esta montaña que sabemos que non é nin pode ser eterna.
Tras abandoar España a colonia que tiña no Sahara Occidental,
este país sufriu a ocupación de Marrocos ante a lacerante pasividade de España. A ocupación trouxo con ela unha violenta represión debaixo da que se agochaba unha vontade de xenocidio. Elo conduciu a unha guerra entre o pobo saharaui e Marrocos. Guerra que se prolongou durante 16 anos e
que se cerrou coa sinatura dun acordo entre as partes patrocidado por EE UU e as Nacións Unidas.
Nese acordo Marrocos comprometíase a celebar un referendo
no que os habitantes do Sáhara Occidental decidían sobre o seu futuro. Ese referendo non só non se chegou a celebrar, senón que os habitantes do Sahara ocupado sofren a diario a negación da súa identidade, a represión, o cárcere e innumerables torturas por loitar pola independencia do seu país.
O encarcelamento, as malleiras, as violacións e as desaparacións son, desgraciadamente, prácticas habituais. Por outro lado, os exiliados daquela ocupación levan 37 anos vivindo en campos de refuxiados en durísimas condicións.
Non nos diriximos aos gobernantes españois que, sexan da cor que sexan, apoiaron aos saharauis estando na oposición e abandoáronos ao chegar ao goberno. Nin tampouco aos responsables da MINURSO, a delegación da ONU para a celebración do referendo que mostraron unha pasividade criminal ante os constantes abusos aos dereitos humanos, nin tampouco ao goberno francés que se empeña en vetar unha e outra vez toda vía de presión a Marrocos, non xa para que cumpla cos seus compromisos, senón sequera para que abandoe a sistemática tortura e a represión deste pobo.
Dirixímonos sen embargo á sociedade civil española, francesa e internacional para que presionen aos seus gobernantes e institucións para resolver esta indignidade que se prolonga dende fai xa demasiado tempo.
Ten que celebrarse dunha vez por todas o referendo no Sahara Occidental. A ONU debe asumir a vixilancia no cumprimento dos dereitos humanos nos territorios ocupados antes de que o seguinte morto sea a mecha que obrigue aos saharauis a retomar un camiño, o da violencia, que nin eles mesmos desexan.
O Goberno español debe asumir as súas obrigas como estado descolonizador e situar a defensa dos dereitos humanos por enriba de calquera outro interese económico. Sabemos que nada moverán os gobernos se non son forzados polos seus cidadáns, e por iso é a éstes a quen nos diriximos,
para que pedra a pedra, palabra a palabra, xesto a xesto, se sumen á
nosa voz nesta demanda, nesta esixencia impostergable. Porque sabemos que a única loita que se perde é a loita que se abandoa."
Eu non miro para outro lado. E tí?
No hay comentarios:
Publicar un comentario